Powierzchnia uprawy owsa w Polsce wynosi ok. 550 tys. ha. Owies jest także składnikiem mieszanek zbożowych. Zdecydowanie większa część produkcji przeznaczana jest na paszę. Ziarno odznacza się bardzo dobrym składem białka oraz zawiera znaczne ilo­ści wartościowego tłuszczu. Szersze zastosowanie owsa, zwłaszcza w żywieniu niektórych zwierząt, ogranicza znaczny udział łuski (25-30%), a tym samym nadmierna zawartość włókna pokarmowego. Coraz częściej podkreśla się walory owsa w żywieniu ludzi oraz w przemyśle kosmetycznym. Większa zawartość beta-glukanu w produktach z owsa jest korzystna dla ludzi, ponieważ przyczynia się do obniżenia poziomu cholesterolu ogólnego w krwi. Spożycie produktów zawierających owies w Polsce jest przeciętnie kilkakrotnie niż­sze niż w innych krajach. Docenili go głownie mieszkańcy krajów zachodnich, szczególnie Skandynawii oraz USA i Kanady. Zdrowe odżywianie w dobie chorób cywilizacyjnych na­brało tam szczególnego znaczenia.

Grzyby stanowią osobne królestwo wśród żywych organizmów – tak jak rośliny czy zwierzęta. Mają cechy obu grup, a jednocześnie swoje, właściwe tylko im.

Rośliny zielone za pomocą chlorofilu i światła słonecznego z prostych związków chemicznych mogą wytwarzać związki potrzebne im do życia, czyli mają zdolność fotosyntezy. Grzyby nie posiadają chlorofilu i w związku z tym muszą pobierać pokarm z materii organicznej wytworzonej przez rośliny lub zwierzęta. Dlatego najwięcej grzybów występuje w lasach, gdzie jest wiele obumarłych szczątków organicznych, które grzyby rozkładają. Wskutek ich działalności substancje mineralne powracają do gleby, a dwutlenek węgla do atmosfery, gdzie jest wykorzystywany przez rośliny zielone w procesie fotosyntezy.

W Polsce uprawia się głównie jarą formę jęczmienia (około 0,9 mln ha), która w strukturze zasiewów zbóż zajmuje 11%. Jęczmień jary jest też podstawowym składnikiem mieszanek zbożowych, których znaczenie w uprawie jest bardzo duże (ponad 17%). Jęczmień ozimy uprawiany jest na znacznie mniejszej powierzchni (około 140 tys. ha). Wynika to głównie z gorszej mrozoodporności niż innych gatunków ozimych. Stąd też rozmieszczenie uprawy jęczmienia ozimego w kraju jest nierównomierne i koncentruje się głównie w rejonach zachodniej i południowej Polski.

W kwietniu wszystkie rośliny budzą się do nowego życia, a ziemia ponownie „się otwiera". Zapewne dlatego nazwa tego miesiąca w wielu językach europejskich pochodzi od łacińskiego słowa aperire, czyli otwierać się. Nazwa polska wywodzi się od pierwszych wiosennych kwiatów rozkwitających w tym miesiącu. Dawniej kwieceń nazywano też łżykwiatem lub zwodzikwiatem, gdyż uważano, że przedwcześnie wyłudza z ziemi kwiaty. Kwiecień jest też na ogół miesiącem Wielkanocy. Przypada ona zawsze w niedzielę po pierwszej wiosennej pełni Księżyca.